Architektura

Na wstępie tej opowieści wypada wyjaśnić, co kryje się pod nazwą barok. Najogólniej rzecz ujmując, jest to określenie kierunku panującego w kulturze europejskiej od końca XVI wieku do połowy wieku XVIII. Najczęściej jednak stosuje się je jako nazwę stylu w różnych dziedzinach sztuki tego okresu — literaturze, ma larstwie, rzeźbie, muzyce, a także w urbanistyce i architekturze. W urbanistyce, czyli sztuce planowania i budowy miast, barok został zapoczątkowany dzięki porządkowaniu przestarzałej sieci ulicznej Rzymu. Doprowadziło ono do utworzenia nowych, wielkich, z reguły owalnych placów oraz wybiegających z nich promieniście ulic. Ważnym składnikiem urbanistyki barokowej stało się również wielkie założenie pałacowo-ogrodowe. W założeniu takim wspaniały pałac jest ściśle związany z nie mniej wspaniałym ogrodem, pełnym posągów, kaskad, basenów i kanałów wodnych. Architekturę baroku, po wstępnym okresie jej powagi, powściągliwości i umiaru, cechują formy monumentalne i reprezentacyjne, bogate i bujne. Ukształtowanie budowli jest szczególnie wyszukane i niezwykłe, nierzadko też dziwaczne. Architektom i innym współdziałającym z nimi artystom — rzeźbiarzom i malarzom — chodzi przede wszystkim o porwanie wyobraźni widza i pobudzenie jego uczuć. W tym celu „ożywiają" bryły budowli i związane z nimi rzeźby, nadając im pozory gwałtownego ruchu. Fasady barokowych pałaców i kościołów kunsztownie się piętrzą, gną i falują, ich frontony uwypuklają się i kipią ozdobami, kolumny skręcają się spiralnie. Wnętrza tych budowli to przepych dekoracji, zespolenie w jedno architektury, rzeźby i malarstwa. Barok narodził się około 1590 roku w Rzymie. Wieczne miasto stało się wkrótce głównym ośrodkiem działalności czołowych twórców tego stylu w sztuce, wśród nich również wielkich architektów. Za największego zaś między nimi uchodzi Gianlorenzo Bernini.

sprzedaż domów mazowieckie hale sportowe zarządca nieruchomości poznań Budowa domu